(Tekst: LKol R.v.Harskamp.)
.jpg)
Het heeft even geduurd, maar hier is een korte mail vanuit Irak. Het is de eerste twee weken waarin we als bataljon (of Battlegroup zoals we officieel heten) razend druk geweest. Niet alleen moesten we nu volledig zelfstandig de operatie draaien, maar er gebeurde ook gewoon veel. De beide laatste Marinierseenheden zijn ondertussen veilig en wel terug in Nederland. Ik heb het als plezierig ervaren om met ze te mogen werken. Ze hadden de overdracht naar de eigen eenheden van de BG goed voorbereid. Ik heb begrepen dat hun adaptatie op de typische Mariniersmanier is gegaan en dat daarbij een enkel glaasje gesneuveld is, zoiets gebeurt.
Zoals ik al zei, we hebben het razend druk. De druk wordt niet alleen veroorzaakt door het fenomeen 'inslingeren', maar ook in de omgeving spelen gewoonweg veel zaken, enkele waarover ik natuurlijk niet kan mailen (wat geheim is moet geheim blijven). Iedere eenheid en elk niveau moet even wennen, maar dat is nu zo goed als voorbij. Vandaag de eerste 'Blue Light' oefening gehouden waarin we onze eigen hulpdiensten getraind hebben bij een groot ongeluk met doden en gewonden. Ook de heli's ingezet dus alle aspecten kwamen weer volop aan de orde.
De eenheden beginnen aardig de weg te kennen in de omgeving, zowel op de straat als binnen de bestuurlijke omgeving van stadsdistricten en gemeenteraden (de Nahia en Qa'da councils). De eerste anderen hebben hun 'sjapie - sjapie' (Lunch of diner 'Iraqi style') genoten.
We hebben gelukkig nog weinig uitval als gevolg van ziektes of ongevallen. De eerste auto's hebben inmiddels al wel de eerste deukjes opgelopen, maar de enige 'total loss' is de Landrover Discovery van mijn Engelse majoor (gelukkig is iedereen er bij dit ongeval alleen maar met wat (flinke) schrammen vanaf gekomen).
Heel apart is het om te horen dat er best nog wel wat lui zijn die simpelweg niets van zich laten horen bij het thuisfront. We hebben via het Sitcen de eerste verontruste telefoontjes al gehad en sporen de jongens aan om in ieder geval even te laten weten dat ze goed zijn aangekomen. Voor diegenen die het door kunnen geven, we hebben nog geen ernstige ongevallen gehad en iedereen is aangekomen (we zijn niemand kwijtgeraakt).
Zelf heb ik me de afgelopen weken vooralsnog geconcentreerd op de battlegroup, maar ga de volgende weken meer naar buiten. Contacten leggen met de diverse nahia en qa'da councils en de nodige (onvermijdelijke) sjeiks. Vandaag hadden we de divisiecommandant (kort) op bezoek (General Officer Commandning (GOC) heet dat hier). Erg leuk, vooral omdat hij goed op een persoonlijke manier met de mannen kan praten. Erg vermakelijk was overigens wel zijn reactie toen 1 van de mannen op de vraag 'And, what is your responsibility here in Muthanna?' antwoordde: "I'm a soldier, Sir" en dat ook bloedserieus meende. Hij was 'totally flabbergasted' maar kwam er goed uit met het antwoord: "well, that makes two of us". Zaterdag ga ik naar een 'Emergency Council on the Euphrates River'. De Eufraat staat namelijk behoorlijk hoog en misschien kunnen we hulp verlenen bij het beteugelen van de waterstand door het ophogen van dijken en anderszins. Als iemand me twee maanden geleden verteld zou hebben dat ik (zoals vandaag) hele verhandelingen zou houden over stroomsnelheid, verzilting, watermanagement en het mogelijk springen van dammen had ik hem hartelijk uitgelachen. Alles is mogelijk hier. Ik heb op die dag ook een discussie - samen met mijn adviseur van Buitenlandse Zaken (POLAD) - met twee sjeiks die in de regel niet meteen gaan zeuren om auto's, geld en wapenpassen, wordt vast leuk. Zondag gaat het er waarschijnlijk heftiger aan toe als ik een zogenaamd 'politiek café' ga bijwonen. Meeluisteren op de zijlijn zal er wel niet bijzijn en ik zal ongetwijfeld honderdduizend verwijten en vragen om spullen (gimme more lijkt hier het credo) krijgen. Hele uitdaging om hier diplomatiek mee om te gaan en vooral niet emotioneel.
Met mijzelf gaat het goed, maar dat komt vooral omdat ik een fantastisch team van mensen om me heen heb om mee te werken, van hoog tot laag. Dat maakt het leidinggeven hier echt een genot. Natuurlijk zijn er wel eens kleine meningsverschillen (een heel enkele keer wel eens een grote), maar dat hoort erbij en bovendien wordt hier door iedereen professioneel mee omgegaan. Belangrijker voor mij is dat binnen de battlegroup de grootste gemene deler is dat de lui het naar hun zin hebben en het van mening zijn dat ze - ieder op zijn/haar eigen niveau - nuttig werk verrichten. Er zullen best wel enkelen tussen zitten welke nog niet zo lekker in hun vel zitten (ik weet er wel een paar), maar je kunt het niet iedereen naar de zin maken (daarvoor zitten we hier ook niet, we hebben een opdracht welke we uit moeten voeren. We zijn hier niet voor ons plezier of de uitzendtoelage, toch?).
Hier wilde ik het voor nu weer even bij laten. Het is weer mooi en jullie zijn op de hoogte van hoe het mij hier vergaat. Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik niet al jullie mail per bericht beantwoord, het zijn er nogal erg veel (waarvoor echt de hartelijke dank) en de verbinding is niet al te snel. Houdt overigens niet in dat je moet stoppen want ik vind het hartstikke leuk om jullie berichtjes te lezen. Ik zal binnenkort ook nog een berichtje sturen naar het thuisfrontafdeling SFIR3 over hoe het ons hier vergaat, ik heb begrepen dat hieraan behoefte bestaat en ik voldoe hier graag aan. Tot zover, let op jezelf en op elkaar (plagiaat; ik weet het maar daarom niet minder welgemeend) en jullie horen weer van me.
LKol Richard van Harskamp, commandant SFIR3, IraK
Zo, de eerste formele opening is geweest, kunnen we dat ook verder achterwege laten. Op het moment dat ik u als commandant schrijf zit ik bijna op de kop af 1 maand in het inzetgebied Al Muthanna. De tijd is omgevlogen, zo snel dat ik via de echtgenoot van de voorzitster er toch wel aan herinnerd werd om snel wat van ons te laten horen. Wie ben ik om niet naar haar te luisteren? Ik voldoe hier graag aan.
Om te beginnen, iedereen is echt goed aangekomen en we hebben nog geen echte schokkende ervaringen op persoonlijk gebied meegemaakt. Natuurlijk gebeurt er wel het een en ander, maar niet meer als dat er op de normale kazernes of thuis gebeurt. Nu stelt zo'n uitspraak natuurlijk maar ten dele gerust en ik hoop dan ook dat u al met uw relatie hier in het inzetgebied heeft kunnen bellen. Ik weet overigens dat er nog steeds enkelen zijn die nog geen contact met thuis hebben opgenomen. Ik vind dat een kwalijke zaak en heb dat ook zal zodanig aan de compagnies commandanten doorgegeven. Iemand dwingen om naar huis te bellen kan ik echter niet, ik hoop dat u dat begrijpt.
Zoals ik zal zei, de tijd is voorbij gevlogen. Er moest en moet nog een hoop gebeuren. Niet alleen de omwisseling van marine naar landmachtmateriaal heeft behoorlijk wat voeten in aarde gehad, ook de verschillende werkwijzen, het klimaat, de omvang van het gebied en niet in de laatste plaats de bevolking met voor velen onder ons toch wat andere gewoontes en gebruiken hebben hun invloed gehad op ons allemaal. Zoals ik het kan zien en van de mensen op de diverse bases kan horen is iedereen inmiddels behoorlijk 'ingeslingerd' (sommige marinetermen blijven nu eenmaal wat langer hangen). Ook de gewenning aan het klimaat is voor het grootste deel achter de rug. Natuurlijk zijn er enkelen geweest die in het begin een wat innige relatie met het toilet hebben gehad, maar ik heb begrepen dat op dit gebied de grootste druk van de ketel is.
In het begin hebben we wat kleine ongelukjes gehad, overigens zonder ernstige gevolgen voor het personeel. De rijstijl hier is namelijk 'mediterraan +', als u wacht om van rechts voorrang te krijgen blijft u hier beslist langer dan 4 maanden. Ook de APK hanteert hier wat andere normen dan in NL (als ze dat al sowieso doen). Auto's waarvan wij denken dat ze ieder moment stilvallen rijden hier gewoon nog op straat.
Wat ik zelf merk aan iedereen die mee is uitgezonden, is dat de inzet erg hoog is. Iedereen maakte in het begin erg lange dagen. Pas de laatste tijd zie ik militairen zich trachten te ontspannen d.m.v. sport of anderszins. Inmiddels is op As Samawah ook een Echo's (een internationaal PMT) geopend en zullen de openingen in Al Khidr en Ar Rumaythah snel volgen. Wat me nog wel stoort is dat de email verbinding veel te lang op zich laat wachten. Om u dit bericht te sturen heb ik ook behoorlijk wat moeite moeten doen. Gelukkig ziet het ernaar uit dat in april de laatste hand wordt gelegd aan de internetcafé's op de bases.
Iedereen heeft denk ik wel zijn of haar draai gevonden. De dagen zijn lang, het werk vermoeiend maar beslist noodzakelijk. Als wij hier niet zouden zijn is het mijn inschatting dat alle structuren en overige instellingen zoals scholen, politie etc als een kaartenhuis in zullen storten.
Uw relatie doet dus zeer waardevol werk. Iedereen op zijn of haar gebied. Ik weet in ieder geval dat ik ongelofelijk trots ben om met zo'n team te mogen werken en daar leiding aan te mogen geven. Het is absoluut niets teveel gezegd als ik datgene herhaal wat ik u op de thuisfrontinformatiedagen ook al heb gezegd. U als thuisfront kunt bijzonder trots zijn op datgene wat uw relatie hier doet en wat hij of zij hier 'op de mat legt'. Ik aanschouw het dagelijks met eigen ogen en er is geen woord van overdreven. Natuurlijk is het niet leuk om uw relatie zo lang zover weg te zien - ik mis mijn vrouw en beide kinderen ook heel erg - maar we zitten hier niet voor niets. Onze inspanningen zijn iedere minuut meer dan waard.
Hier wil ik het voorlopig even bij laten: de plicht roept. Ik hoop u binnenkort weer van een update te voorzien, hopelijk wordt dat geen 'Irakees binnenkort' want dan doe ik dat waarschijnlijk op de vliegtuigtrap (men gaat hier namelijk wat flexibeler om met de begrippen tijd en afspraken).
Tot mails,
C-3NLDETIRAK
Richard van Harskamp
Luitenant-kolonel der Limburgse Jagers
De titel lijkt erg, maar het stormt hier echt in Al Muthannah. Gisteren zijn we de gehele dag in een stofnevel gehuld geweest, waarbij het echt behoorlijk waaide. Tel daarbij op dat het dan ook nog bloedheet is en het lijkt of je continu onder de föhn van thuis staat. Aan het einde van de dag zit het stof dan ook daadwerkelijk overal en kom je tot de ontdekking dat je lichaam meer kieren heeft dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden. Werkelijk overal komt stof uit. Ook de spullen en de kamers zijn dan onder een dikke stoflaag gehuld, aan het einde van de dag wordt het dus weer poetsen. Gisteravond sloeg het weer om. Van stof naar slagregens, de wind bleef en de temperatuur daalde maar een beetje. Voor de rest was het gisteravond rustig.
Nu zal het zo wel zijn dat de titel zou kunnen verwijzen naar de algehele situatie hier. Natuurlijk hebben we de afgelopen dagen best het een en ander meegemaakt, zoals jullie op het nieuws hebben kunnen zien. De schotenwisselingen en de mortieraanval kwamen bijna allemaal tegelijk, waardoor je het er behoorlijk druk mee hebt.
De zaken die ik zojuist beschreef waren geen onverwachte dingen, alleen het moment waarop het zou gebeuren weet je natuurlijk niet van te voren. We hebben de hele tijd geweten dat dit zou kunnen gebeuren, hebben hiervoor getraind en kunnen er derhalve ook goed mee omgaan. Welke maatregelen ik genomen heb laat ik natuurlijk in het midden, jullie snappen denk ik wel dat ik daarover niet zal uitwijden.
Met ons hier gaat het goed. 'Shaken but not stirred' zou je kunnen noemen. Het is zeker geen 'all out war' zoals sommigen in de media jullie mogelijk willen doen laten geloven. De situatie is echt niet anders dan wat we ons ervan voorgesteld hadden. Als de voorstelling dan ook realiteit wordt is desalniettemin even slikken, maar we zijn er goed op voorbereid. Zoals ik al eerder zei, deze uitzending is met geen andere te vergelijken. Willen we ook niet doen, omdat de volgende missies van de KL in andere gebieden ook weer hun eigen karakter en dynamiek zullen hebben. Natuurlijk maken de gebeurtenissen van de afgelopen dagen best wel indruk op de mensen, maar de professionaliteit overheerst toch.
Tot zover weer een kort verhaal van hoe het ons hier vergaat. Het gaat goed, anders kan ik het niet zeggen. Voor ons is belangrijk dat het thuis ook goed gaat dus dat niemand zich daar overdadig zorgen gaat maken. We hebben het hier nog in de hand en doen al het mogelijke om de opdracht uit te voeren en met z'n allen weer heel terug naar huis te keren. Maar zoals ik ook al op de thuisfrontinformatiedagen heb gezegd, garantie tot op de stoep, ik heb immers niet alles in de hand (wel veel overigens).
Tot zover, jullie horen weer van me.
Richard van Harskamp
Luitenant-kolonel der Limburgse Jagers
We zijn alweer op de helft en het is ondertussen meer dan drie weken geleden dat ik jullie geschreven heb, excuses zijn dan op z'n plaats. Er is behoorlijk wat gebeurt deze laatste periode, daarom ben ik er niet echt aan toe gekomen om jullie verder op de hoogte te houden.
De gebeurtenis welke het meeste indruk op de mensen hier in Al Muthanna heeft gemaakt is natuurlijk de dood van sergeant der eerste klasse M.D. (Dave) Steensma. Alhoewel je van te voren weet dat zoiets kan gebeuren, ik er zelfs nog als zodanig op de thuisfront informatiedagen op terug ben gekomen en ik er best veel voorafgaande aan de missie over heb nagedacht, komt het toch als een klap aan. Wat tijdens deze tijden dan opvalt is de ongelooflijk hechte band welke er in de Battlegroup bestaat, eigenlijk binnen het gehele detachement. Voor iedereen is het medeleven in Nederland en ook hier in de provincie een ontzettend hart onder de riem en ik wil bij deze dan ook iedereen bedanken voor alle steun welke ik hier van jullie heb mogen ontvangen. Op het moment dat ik deze mail schrijf wordt Dave Steensma in Nederland begraven. Mijn gedachten zijn bij mevr Jenny Steensma en haar zoons Luuk en Niek. Ik hoop dat ze de sterkte kunnen vinden om dit verlies te verwerken.
Met de mannen en vrouwen van de Battlegroup gaat het voor zover ik kan zien naar omstandigheden redelijk tot goed. Het klimaat, de drukke programma's en niet in de laatste plaats de eis om continu scherp te zijn en te blijven, maken dat het personeel behoorlijk aan 'de taars getrokken wordt'. Als daarboven ook nog eens op de verschillende momenten best wel spannende dingen gebeuren merk je dat voor velen (en niet alleen de jongeren) deze missie toch wel zwaar valt; zeker als het referentiekader voor uitzendingen bijvoorbeeld enkel 1 bepaald gebied beslaat. Vervelen hoeven we ons zeker niet; er is en blijft genoeg te doen.
Minder ben ik daarentegen te spreken over de Nederlandse pers. Het is ronduit schofterig hoe zij zich jegens de familie en de nabestaanden, maar ook ten opzichte van de familie van hier of in Khidr verblijvende militairen hebben opgesteld. Het op bezoek gaan bij de school, de vader van het slachtoffer bellen, ouders van hier aanwezige militairen bellen en als klap op de vuurpijl C-12 Infbat, Peter Wilming achtervolgen tijdens zijn eerste condoleancebezoek. Laag bij de grond Paparazzi gedrag, anders kan ik het niet noemen; ik had van de Nederlandse pers meer zorgvuldigheid verwacht, maar blijkbaar mag voor een goed verhaal alles. Als commandant hier in Irak voel je je dan dubbel machteloos. (dit stukje mag overigens onverkort gebruikt worden).
Natuurlijk moeten we de draad weer oppakken. Kan ook niet anders omdat de periode tot 1 juli onmiskenbaar nog vele zware momenten zal opleveren. De afgelopen periode was er voldoende voor ons te doen, maar dat zullen jullie wel in de media gevolgd hebben. We hebben weer de nodige Ali Babba's bezocht en genoeg andere dingen gedaan. Erg leerzaam, maar je slaapt er niet veel door.
Natuurlijk hebben we ook weer de nodige bezoeken gehad, allen van divers kaliber. De zwaargewichten waren echter toch wel de Minister van Defensie en de vandaag vertrokken Vaste Kamercommissie voor Defensie. Beide bezoeken waren erg leuk, alle gasten waren zeer benaderbaar en stonden voor de mensen die ze tegenkwamen open voor een goed en (politiek) eerlijk gesprek. Natuurlijk hadden beide bezoeken te maken met de besluitvorming over een eventuele verlenging en de daarop volgende parlementaire behandeling. Deze discussie wordt hier met veel belangstelling gevolgd, temeer omdat de uitkomst daarvan natuurlijk direct van invloed is op het verloop van de missie en de uiteindelijke rotatie. Het laatste bezoek had overigens wel een wat wisselend programma omdat er in de omgeving genoeg gebeurde waardoor aanpassingen echt nodig waren.
Hier wil ik het voor deze keer bij laten. Nogmaals bedankt voor alle oprechte belangstelling over het sneuvelen van sgt1 Steensma. Met mezelf gaat het overigens best goed. Van datgene waar iedere commandant recht op schijnt te hebben (eenzaamheid) krijg ik mijn 'fair share'. Het zijn lange dagen en ik ben onlangs begonnen echt (slapend) gebruik te maken van de zogenaamde 'low ops' dagen (iedere vrijdag, tenzij er iets anders voor staat). Van het continu 'genieten van de missie' (moest ik volgens veel oprecht goed bedoelende adviseurs zeker gaan doen namelijk) krijg ik niet altijd alles mee, maar dat hoort er schijnbaar ook bij. Tot zover, jullie horen wel weer van me.
Richard van Harskamp
Even een korte update vanuit Irak. Zo druk als het in de internationale arena om ons heen is, zo rustig is het hiet in Al Muthanna'. We zijn zelf erg benieuwd naar de ontwikkelingen op het politieke vlak. Enerzijds natuurlijk de discussie over de nieuwe VN resolutie, anderzijds datgene wat zich in Nederland afspeelt over de mogelijke verlenging van het mandaat. Ik heb begrepen uit de media dat de beslissing hierover voorzien is in de eerste week van juni. Er zal dan waarschijnlijk nog geen nieuwe VN resolutie voor liggen, maar je weet maar nooit.
Zoals ik al zei, hier is het rustig, onwaarschijnlijk rustig. Mijn inschatting was vorige week echt anders, maar zo zien we maar weer hoe onvoorspelbaar de situatie hier is. Dat het nu zo is wil overigens niet zeggen dat het ook zo blijft. Kunst is nu om iedereen dan ook scherp te houden en te voorkomen dat de lui in gaan dutten. Gelukkig weet iedere militair - al dan niet door de gebeurtenissen in de eerste twee maanden - waar hij zit en hoe de vork hier enigszins in de steel zit, dus veel moeite hoef ik daar niet voor te doen.
Omdat we de laatste tijd niet teveel incidenten hebben, komt er meer tijd vrij om ook de interne zaken weer eens goed tegen het licht te houden en naar elkaar te kijken. Intimi weten vast wat ik bedoel; een andere charmante ervaring op het gebied van het leiden van Nederlandse militairen in vredesondersteunende operaties. Alle internetstations op de drie bases zijn nu vol in bedrijf dus de informatiestroom naar thuis zal grootse vormen aan gaan nemen. Ik denk dat dit goed is.
Door de rust heb ik ook wat meer tijd om aan andere en zeker leukere zaken te denken. Tijdens deze missie hebben drie gezinnen uit mijn familie/kennissenkring gezinsuitbreiding gekregen, gelukkig allemaal met 10 vingertjes en 10 teentjes (alles d'r op en d'r an) . Michel, Marja, Marcel, Annemiek, Karen en John: van Harte vanuit dit geitenland. Weet dat jullie kinderen een betere jeugd staat te wachten dan de vele kinderen die ik hier op blote voetjes door de derrie zie spelen.
Hier hou ik het voor vandaag weer even bij. Straks naar de commando-overdracht van het Japanse bataljon, waarschijnlijk een zeer strakke ceremonie met veel protocolair. Nog even langs Khidr en vanmiddag het voor de provincie zo hoog nodige kunstmest in ontvangst nemen. Ze zijn er hier namelijk achter dat je behalve er bommen van maken, kunstmest ook goed kunt gebruiken om het land te verrijken. Hopelijk gaat het accent liggen op het laatste; zo zie je maar, risico nemen heeft vele aspecten als je toch het beste wilt voor deze provincie.
Tot zover deze korte update, tot mails,
Richard van Harskamp
Luitenant-kolonel der Limburgse Jagers
1-1, voor zoveel geld wat op de mat staat wel een erg mager resultaat. Ik heb me door de experts laten vertellen dat dit het maximaal haalbare is als je het Duitse team laat voetballen (voor wat het waard is).
Vanuit een wel zeer rustig Al Muthanna even kort bijpraten over de situatie hier.
Het is al weer even geleden en ondanks dat het in de omgeving erg rustig is, blijft het behoorlijk druk. Gelukkig kunnen we ons ook goed concentreren op het EK, hier is de base behoorlijk oranje, net zoals in Khidr en Rumaythah. Het maakt het allemaal wel oer-Nederlands gezellig en ik ben blij dat de jongens op deze manier een goed uitlaatklep hebben.
Hoewel het gemiddeld nog zo'n 4 weken duurt, zijn de voorbereidingen voor de overdracht in volle gang. Over twee weken komen de eerste militairen van het 13e aan in Irak om met de acclimatisatie te beginnen. Veel gelegenheid om over naar huis gaan wil ik echter nog niet nemen. Er staat nog genoeg op de rol de komende periode.
De soevereiniteitsoverdracht komt eraan, in ieder geval voor de Irakezen. Hoewel wij een meer geleidelijke overdracht voor ogen hebben, lijkt het erop dat men hier echt denkt dat als ze op 30 juni naar bed gaan, de wereld er de volgende dag wezenlijk anders uit zal zien. We maken gebruik van nagenoeg alle middelen om de mensen hier voor te bereiden op de 'werkelijkheid' (voor zover die hier bestaat).
Voorts lees en hoor je in alle (internationale) media dat het in de komende periode best nog wel interessant kan gaan worden. De situatie in Baghdad is hopelijk niet kenmerkend voor het gehele land.
Over de media gesproken, we hebben de laatste periode niet echt te klagen gehad. Omdat er geen slecht nieuws te melden is, gaan sommigen ertoe over om ook de goede zaken te vermelden (uitzonderingen daargelaten, maar daar kunnen we wel mee overweg). Het is goed om te zien dat de aandacht ook steeds meer naar het 13e verschuift. Als zij binnenkomen krijgen zij weer een heel andere missie als wij, en zullen daarmee dus ook hun eigen successen halen (ik denk dat dat goed is).
De nieuwe commandant goed kennende weet ik zeker dat het met hun ook meer dan goed zal gaan, we zullen de overdracht in ieder geval goed voorbereiden zodat ze in een zo comfortabel mogelijk gespreid Irakees bedje terechtkomen.
Zoals ik al zei, de rotatie komt steeds dichterbij, voor ons als eerste merkbaar door de batterij (psycho)logen welke ons zullen debriefen. Gegeven de gebeurtenissen van de afgelopen periode hoop ik dat ze open staan voor nieuwe ervaringen en zich niet laten richten door het sjabloon van missies van de afgelopen jaren. Ik heb er daar alle vertrouwen in, voordeel schutter.
Het weer gaat een steeds grotere stempel op de missie krijgen. In de middag is het hier in de schaduw tussen de 45 en 50 graden. Je ziet het ook aan de bevolking, tussen 13.00 en 17.00 verdwijnt iedereen in de schaduw en staat het leven hier echt stil. Doen wij dus ook maar, moet ook wel want om onze mensen in die periode zware lichamelijke arbeid laten doen is echt onverantwoord.
Zoals ik de vorige keer al zei heb ik nu meer tijd om aan de leuke (familie) zaken te denken zoals familieaanwinst en zo. Moet ik natuurlijk wel d namen van de (schoon)familie goed noemen: Serge, sorry daarvoor. Ook was ik Martin en Susan vergeten, maar die zijn nog niet helemaal pa & ma. De zwangerschap gaat in ieder geval voorspoedig, gefeliciteerd.
Tot zover maar weer, tot de volgende keer,
Richard van Harskamp
Luitenant-kolonel der Limburgse Jagers
Zoals je aan de titel kunt zien is voor ons de eindsprint begonnen.
Luitenant-kolonel der Limburgse Jagers
Daarna zit het er voor mij als persoon op, maar nog niet als commandant. Om te beginnen mag ik op zondag en maandag nog de diverse interviews geven aan de Telegraaf en 2 Vandaag. Belangrijker is (zo niet het belangrijkste) dat de missie pas echt afgerond is als de laatste militair van SFIR3 terug is in Nederland en dat is op 25 juli als de C-cie in Eindhoven landt. Daarna zit het er pas echt op en gaan we lekker met z'n viertjes op vakantie. Waarheen weten we nog niet, zien we wel.