- Het leven van een
Limburgse Jager in Turkije
(Tekst: LKol J. Cloïn en/of mevr. M. Cloïn.
Foto´s: fam. Cloïn)
-
- 27-10-2002. Contact en sfeerbeelden
-
- Beste allemaal,
- Hier gaat alles prima. Om
even iets van het Istanbulse leven te laten zien, enkele sfeerbeelden en
ook foto´s van onze nieuwe huisgenoot EKKI.
- Morgen en dinsdag zijn wij vrij
(nationale feestdag) en we zullen dan weer enkele tochten ondernemen. We zullen de
resultaten weer door mailen.
-
- Vele groeten John en Mariëlle en....
EKKI
-
-
-
- 10-11-2002. Weerbericht Istanbul.
-
- Hallo mensen,
- Hier weer even een update van
de situatie in Istanbul en omstreken.
-
- Afgelopen zondag waren hier
de verkiezingen. De uitslag is jullie allemaal bekend. Een complete
ommezwaai in het land. Wat dit gaat brengen voor Turkije is nu nog niet
duidelijk. De belofte van de AK-partij om Turkije zo snel mogelijk binnen de EU te
brengen wordt hier erg serieus opgevat. Wanneer dit dus niet lukt
zullen de gevolgen voor de partij erg groot zijn.
-
- De dag zelf is rustig
verlopen.
- Dit kwam ook deels door het
weer. Veel regen in
Istanbul waardoor de drang om buiten het resultaat van de verkiezingen te vieren of te verdringen was dus
minimaal.
-
- Erg opvallend was dat alle versieringen van voor de verkiezing op
maandag allemaal werden verwijderd. Dit gebeurde door de
partijaanhangers zelf. Kunnen we in NL nog wat van leren.
-
- De temperaturen beginnen nu
toch wel te dalen. We krijgen nu de voorlopers van de winter.
- Overdag oplopend tot 18/19
graden maar ´s morgens en
´s avonds erg kil. De huizen zijn niet gemaakt op winterse omstandigheden en dit samen met de uitvallende stroom
zorgt ervoor dat we regelmatig met een kaars rond de open haard
zitten.
-
- Onze kat (nou ja KATJE : 7
weken) zorgt voor veel drukte in het huis. Na een fikse longontsteking is ze nu weer aan de betere
hand. Het zal nog wel even
duren voor ze 100 % is.
-
- Het sociale circuit komt
aardig op gang.
- Vandaag hadden we niets op
het programma. Morgen moeten we naar een
COMMONWEALTH-herdenking. Ja 11e van de 11e heeft hier ineens een andere
betekenis gekregen.
-
- Op het werk gaat alles zijn
gangetje. Het is nu RAMADAN en dus lunchen we maar met erg weinig mensen
tussen de middag. De mensen doen hun best maar je merkt goed dat ze geen
voeding gebruiken overdag.
-
- Zo dit was het dan weer.
-
- Veel groeten en tot de
volgende keer
- John en Mariëlle
-
- 25-11-2002. Istanbul calling.
-
- Beste vrienden en bekenden,
- Even weer een update vanuit Istanbul. Deze
keer geen foto’s omdat het weer is veranderd en we niet met het toestel erop
uitgetrokken zijn. Daarom maar een gewoon stukje.
-
- We hebben het aardig druk gehad.
- In Istanbul heeft de assemblee van de NAVO
vergaderd. Van deze gelegenheid maakte de Ambassadeur gebruik om ook het
hoofdkwartier te komen bezoeken. Samen met de Defensie Attaché heeft hij dit
bezoek afgelegd. Veel werk aan de winkel om dit samen met de Turkse collega’s
te regelen. Prima geslaagd en iedereen tevreden.
- ´s Avonds waren Mariëlle en ik
uitgenodigd op het Consulaat om met de Nederlandse Parlementariërs te dineren
in aanwezigheid van de Ambassadeur, de Consul Generaal en de Defensie
Attaché. Een heel gezellige en leerzame avond waarbij de Ambassadeur mij
verraste met het houden van een toespraak. Aan het einde van het diner
verzocht hij mij om even een korte indruk te geven van het Hoofdkwartier voor
de aanwezige parlementsleden. Verrassing dus. Enfin aangezien ik die middag
ook de Ambassadeur had gebrieft kwam ik er zonder haperen doorheen. Daarna nog
een nazit met de Ambassadeur en de Consul Generaal en daarna naar huis. Nu zou
ik met een militaire auto gebracht worden maar die was niet op komen dagen.
Dus toch maar met de eigen auto naar de wijk Beyoglo toe. Deze ligt midden in
Istanbul en het was vrijdagavond en dus druk en dus jullie kunnen het wel
raden: Cloïn kwam dus te laat.
- Nu is men dit wel gewend in Istanbul maar
voor de Kamerleden was dit wel even vreemd. Maar bij het naar huis gaan deed
de auto het dus niet meer. Op de binnenplaats van het Consulaat met de
Ambassadeur en de Consul Generaal staan debatteren wat er aan de hand kon
zijn. Er zat gewoon geen prik meer op. Ten langen leste de auto van de Consul
Generaal gebruikt om over te starten. Dit lukte omdat ik toevallig de
startkabels nog sinds de verhuis achter in de auto had liggen. Dus toen om
02.15 dwars door Istanbul met een auto die niet te vertrouwen was. We zijn
heelhuids thuisgekomen en de volgende morgen na een aantal testjes kwam ik er
achter dat de accu wel kapot moest zijn. Toen zijn we een accu gaan zoeken.
- In Nederland ga je naar Kwik Fit en ze
regelen het wel.
- Hier ligt dat dus iets anders. Hier heb je
speciale accu bedrijfjes. Het ziet er niet uit en de man die je helpt ook
niet. De soldeerapparaten om accu’s te repareren liggen open en bloot
evenals de vaten met accuzuur. De Nederlandse Inspectie zou hier een
rolberoerte krijgen. Enfin met handen en voeten duidelijk gemaakt dat ik dacht
dat de accu kapot was en daarom kwam er een vooroorlogs meetinstrument naar
buiten en na een korte blik op de wijzers was het duidelijk: hij was kapot.
- Binnen 5 minuten zat er een nieuwe accu in
met zelfs twee jaar garantie. Ziezo en dat voor een prijs van Euro 50. We
mochten niet klagen.
- Toen maar even snel boodschappen gedaan en
verder uitgerust want we worden ouder en zo een nachtje zijn we niet meer
gewend.
- Die avond hadden we een
Regimentsbijeenkomst van de Canadezen. Het was de herdenking van de slag bij
Lilifonteijn. Dit plaatsje ligt in Zuid Afrika en de Canadezen hebben daar
gevochten. Een
heel gezellige avond met allemaal collega’s (ook Turkse).
- De zondag hebben we echt rustig aan gedaan
en wat administratieve rompslomp weggewerkt.
- Mariëlle heeft haar Turkse les. Zij wordt
dus de tolk van ons. Het lukt al aardig hoewel het een zeer moeilijke taal
blijft. Met een aantal Nederlandse kennissen en de vriendinnen van het
taalclubje heeft Mariëlle een rondwandeling gemaakt door de echte binnenstad.
Onder leiding van een goede gids zijn ze niet verdwaald. Ze hebben zelfs, bij
hoge uitzondering, op het dak van de Grand Bazaar gelopen. Ze was erg onder de
indruk en we hebben afgesproken binnenkort dit samen ook te doen.
-
- Op mijn werk gaat alles zijn gangetje.
- De Ramadan is bijna afgelopen en dan kunnen
we weer normaal werken. Niet dat er nu niet gewerkt wordt maar de ene dag
voelen de mensen zich beter en kunnen zich beter concentreren dan de andere.
Dit lijkt me ook logisch. Zeker als er een Nederlander door de gang loopt te
roepen dat het koffietijd is en zij niets mogen hebben. Ik kom, zoals beloofd,
hier apart een keer op terug.
-
- By the way: De kat groeit uitstekend en is
helemaal over haar ziekte heen. Niets is meer veilig en we lopen met een
opgerolde krant als wapen door het huis. Veel indruk maakt het niet maar wij
voelen ons er goed bij. Al met al heel gezellig.
-
- Zo luitjes, het doet goed zo weer even te
schrijven want dan zijn we toch weer even samen. We hebben het hier goed maar
missen toch wel de warme contacten die we met jullie in Nederland hadden en
toch ook zo nog hebben.
-
- Veel groeten en tot……..
- John en Mariëlle
-
- Hallo vrienden en bekenden,
Allereerst bedankt voor alle kerst- en nieuwjaarswensen die Mariëlle en ik
mochten ontvangen. Bedankt en alle beste wensen voor jullie allemaal.
Het werd weer tijd om een berichtje te gaan versturen. Sinds de laatste
mededeling is er weer een hoop gebeurd.
Ekki (onze kat) heeft een maatje gekregen. Wij zijn nu de trotse bezitters
van een hele echte Turkse Van. Helemaal wit en met twee verschillende kleur
ogen (blauw en amber). Minimi is haar naam en ze voelt zich prima thuis. Het
is wel een hele drukte in huis met twee jonge poezen. Niets is veilig en
Mariëlle komt ogen en handen tekort. Zoals velen weten zijn we met de Kerst
naar Nederland geweest. In die periode zijn de katten aan hun eerste
internationale ervaring blootgesteld. Ze zijn opgenomen in een Canadees gezin
met een grote Mechelse herder. Alles prima verlopen en zelfs de hond was
onder de indruk van de twee bengels. Al met al een goede ervaring voor allen,
want dat vergroot toch de flexibiliteit van iedereen hier.
- Het kerstfeest hier in
Istanbul is van een andere orde dan in Nederland. Direct na het suikerfeest
kwam de kerstversiering in de winkels. Van pure kitsch tot authentieke boom
decoraties. De straten zijn niet versierd, wat toch een vreemd gezicht was.
Van een toeleven naar kerstmis in een kerstsfeer is dan ook geen sprake
geweest.
- Heel anders was het op het
Hoofdkwartier. Daar was een boom versierd met gekleurde lampen en met andere
ornamenten. Op 16 December heeft de Commandant in het bijzijn van alle leden
en hun gezinnen de lampen ontstoken Deze boom stond bij de hoofdingang. Daar
hebben we een kerstlied gezongen met zijn allen en daarna naar de mess waar
een Turkse collega, als kerstman verkleed, cadeautjes aan de kinderen
uitdeelde. Op deze wijze probeerde de Turkse staf een stukje multinationaal
cultuurbesef uit te stralen. Dit is echt gelukt en iedereen had er een goed
gevoel over. Zeker ook door de sneeuw die er lag. Dit gaf toch wel een extra
indruk die je niet snel vergeet. ( De folder met zon zee en strand bij
Istanbul heb ik maar weggegooid). Daarna zijn Mariëlle en ik naar Nederland
vertrokken. De eerste vlucht met Germanwings. Het zijn nachtvluchten vanuit
Istanbul en Keulen, maar voor de prijs heb je wat over. Een prima vlucht en
leuke thuiskomst bij de kinderen. In Nederland hebben we een heel druk
programma gedraaid waarbij we maar een klein deel van al onze bekenden hebben
kunnen treffen. We hopen dit de volgende keer te kunnen herstellen.
Na terugkomst in Istanbul begon het normale leven weer. Het was alsof we niet
weggeweest waren. Maar het wennen was weer binnen 10 minuten geregeld, toen
we de eerste stroomstoring hadden. We kwamen om 04:50 uur thuis en wilden de
post even doornemen. Toen we goed en wel zaten en de eerste post open
maakten, ging de stroom er weer af. Welkom thuis. In het donker zijn we maar
naar boven gegaan en hebben maar door de twee volgende stroomuitvallen heen
geslapen.
Op het hoofdkwartier gaat alles zijn gangetje. De Turkse taal blijft een
handicap die maar moeilijk te overmeesteren is. Maar Mariëlle en ik blijven
volhouden. Zoals al gezegd hebben we redelijk veel sneeuw gehad. Dit heeft
mooie plaatjes opgeleverd maar heeft ons wel beperkt in de mogelijkheden. Als
het net gesneeuwd heeft zijn de wegen moeilijk begaanbaar en gevaarlijk. Niet
alleen door de sneeuw maar nog meer door het gedrag van de andere
weggebruikers. Het is dan ook maar beter om het rijden tot het puur
noodzakelijke te beperken. Met zulke dagen is het dubbel vervelend wanneer de
stroom uitvalt. Het huis koelt dan zeer snel af omdat de verwarming ook zijn
diensten stopt. Gelukkig hebben we de houtvoorraad op peil en nu begrijpen we
ook echt waarom men ons vertelde dat een houtvoorraad geen sier maar noodzaak
was. Ook het sociale circuit komt weer op gang. Naast een heel leuke receptie
op het Palais Hollande (het Nederlandse Consulaat in Istanbul), weer
gezellige bijeenkomsten gehad met vele nationaliteiten. Een echt hoogtepunt
was de Hollandse avond die Mariëlle heeft geregeld voor de Canadezen die op
het huis en de poezen hebben gepast en die ons naar het vliegveld gebracht
hebben en weer opgehaald. Vanuit Nederland hadden we rookworst en jus
meegenomen. Met de Turkse wortels en aardappelen is door Mariëlle een
heerlijke wortelstamp van gemaakt. Vooraf hadden we een soep dwars door de
tuin heen en als toetje appeltjes in de oven met custard vla. Heerlijk en
gezellig. Voor onze Canadezen was dit de eerste maal dat ze met echt
oer-Nederlands eten werden geconfronteerd. Het is ze wel bevallen.
Zo zien jullie wel dat we hier best druk zijn met van alles. Mariëlle is nu
ook in de weer met de Internationale vrouwenbeweging in Istanbul en met de
Nederlandse vereniging via het consulaat.
Zo dit was dan weer een kort berichtje van ons voor jullie. Het verhaal over
de Ramadan houden jullie nog even tegoed.
Vanuit een koud, winderig, nat en kil Istanbul (af en toe is het ook mooi
weer hoor) wensen wij jullie alle goeds en tot.........
23 januari 2003