Door een tragisch ongeluk vanmiddag (vrijdag 6 april 2007) hebben wij onze collega Robert Donkers verloren.
 
Ofschoon wij allemaal rekening hielden met mogelijke verliezen binnen onze eenheid, komt dit toch aan als een mokerslag. Alle betrokkenen en vrienden van Robert zullen dit verlies moeten gaan verwerken.
 
Vooral gaan onze gedachten naar Myra, zijn kersverse en zwangere echtgenote. Wij allen wensen haar veel sterkte toe in deze zeer zware tijden. Ieder verwerkt dit verlies op zijn eigen manier dat maakt ons menselijk, sommigen doen dit alleen, sommigen hebben daarbij steun nodig. 

Wij zijn een zeer hechte club, velen zeggen zelfs dat wij een familie zijn, laat die verbondenheid nu de kracht zijn om de leegte die gevallen is op te vangen.

De realiteit is hard en vaak kil. Het leven gaat door hier in Uruzgan, wij zijn hier met een taak die enorme verantwoordelijkheid en alertheid vraagt van een ieder.
De afgelopen dagen hebben wij op gepaste wijze afscheid genomen van Sgt1 Donkers en zijn lichaam teruggebracht naar Nederland alwaar hij aan de familie is overgedragen.
 
Ik wens een ieder sterkte toe.

Rob.

 In Memoriam:
Theu Verstappen 
(01-07-2002)

Wat is ‘n halve eeuw? Dat zijn 50 lange jaren. Maar naarmate men ouder wordt vind men dat die jaren zo kort zijn geweest. Twintig, dertig, veertig jaren, het zijn hele tijden, doch als ze achter ons liggen, zijn ze voorbij gesneld. Men staat er niet bij stil in het leven, alleen. . . . .

Als de dood tussen beide treed en een einde maakt aan het leven van een familielid, van een goede kennis of van een vriend. Ja dan staan we even stil en laat het ons denken. . . . .

Op maandag 1 Juli kreeg ik post. Ik hoorde het geluid van de klep van mijn brievenbus aan mijn voordeur. Nieuwsgierig dat ik was spoedde ik me naar het gangportaal om te zien wat de post me had bezorgd. Op de marmeren tegels in de gang lag een brief. De enveloppe was met een zwart randje omlijnd. Bij het zien daarvan raakte ik al ‘n weinig ontstemd. Omdat ik uit ervaring wist dat de inhoud van die enveloppe onheil bracht. Nee, toch niet weer, dacht ik meteen.

Aan de tafel in de keuken opende ik de enveloppe en toen ik daarin het overlijdensbericht
van Theu Verstappen uithaalde, heb ik ‘n stoel genomen en ben gaan zitten.
Omdat ik een gevoel van verdwaasdheid kreeg, versuft werd en zelfs bedroefd.
“ Omdat een oude dienstkameraad van me was heen gegaan “.
 
Even later voerde mijn gedachten me terug naar de jaren 1951 en 1952. Naar de tijd dat ik militair werd en ik met een massa Limburgse jongens in de Ernst Casimirkazerne te Roermond werd ondergebracht.
In de periode van 18 maanden dat ik de wapenrok droeg maakte ik vele vrienden onder mijn wapenbroeders. En één daarvan was Theu Verstappen. In Oktober 1952, toen we afzwaaiden gaven we ons een hand en wensten we ons alle goeds toe. Theu, en al de andere fijne makkers van me, die verdwenen toen uit mijn gezichtsveld. Ze zeggen wel eens; “ uit het oog uit het hart “ maar fijne herinneringen die blijven voor immer bij je. En zeker als die je doen denken aan iemand die je als voorbeeld stelde. En Theu was voor mij toen in die tijd iemand waaraan ik me spiegelde. Hij was altijd correct, eerlijk en allerminst had hij capsones. En door die eigenschappen had Theu enkel alleen maar vrienden onder zijn dienstmakkers. En ik, was daar één van.
 
Als ik morgen, met menige andere dienstmakkers van Theu, in de kerk zit om hem de laatste eer te bewijzen, dan zullen onze gedachten terug dwalen naar de tijd van “toen “.
Ieder van ons zal dan zijn beeltenis op zijn netvlies terug krijgen en in de sfeer van droefenis afscheid nemen van een “oude dienstkameraad “.
 
Maar wat is vergeten? Wat is het einde ? Zolang de herinneringen blijven is niks voorbij.
En in die geest zal Theu Verstappen bij ons blijven voortbestaan .
We hebben hem gekend als een fijne kameraad en dat zal hij blijven.
 
Bij de deelneming die wij hierbij de getroffen familie aanbieden, geven wij de verzekering, dat onze oude dienstmakker “Theu” bij zijn vele andere vrienden en kennissen zal blijven voortleven als een fijn mens en als een goede vriend.
Theu is thans van ons heengegaan en wij kunnen niet anders dan deemoedig het hoofd buigen, met de gedachten aan zijn vrouw en gezin, die het verlies zo zwaar zullen voelen en hun zorgzame vader zo node zullen missen.
 
Theu rust in vrede !

Namens zijn oude dienstmakkers, P.Schepers - Stein.

 In Memoriam
Lei Velraeds
Op woensdag 26 Februari 2002 bereikte ons het bericht dat Lei Velraeds in de ouderdom van 71 jaar was overleden. Onverwachts kwam dit bericht eigenlijk niet omdat we reeds wisten dat Lei het gevecht met zijn ziekte niet kon winnen. We waren zeer diep geschokt toen we hoorden dat onze oude dienstmakker  reeds zo snel voor eeuwig afscheidt zou nemen.
Onze vriendschap met “ der Lei “ begon op 4 April 1951. We werden toen voor militaire dienst opgeroepen. Achteraf gezien zijn de 18 maanden dat we de wapenrok bij de Limburgse Jagers droegen een fijne tijd geweest.
We waren niet alleen soldaat, maar we waren ook vrienden van mekaar.
De aanwezigheid van Lei Velraeds in ons peloton was heel duidelijk.
Hij was altijd opgeruimd van geest, behulpzaam en vooral oprecht en eerlijk.
Kortom, een kerel uit een stuk waar men op aan kon.
Lei is nu van ons heengegaan, doch zijn aangename herinneringen zullen nog heel lang onze geest vervullen.

Lei, rust in vrede.

Aan de zwaar getroffen familie en andere dierbaren betuigen wij onze welgemeende deelneming.

Namens zijn al zijn oude pelotons:  Pie Schepers.

 In  Memoriam: P. Sporken

Op 21 april 1999 is de LJ-er Piet Sporken overleden. Hij heeft deel gemaakt van 322BI