Regiment Limburgse Jagers

Als met een harde knal het bewegend brugdeel van de Servaasbrug de lucht in ging schakelt in de Hoogbrugstraat de groep van sergeant Logister met een laatste schot van hun geweer tegen pantser een Duitse pantserwagen  bij de Koepelkerk af. 70 jaar geleden lag hier achter mij een gapend gat. De opdracht was vervuld, de vijand vertraagd vanaf de grens en alle bruggen en veren over Maas en Julianakanaal vernietigd. De apotheose van enkele uren strijd van onervaren Nederlandse militairen, die al hun krachten hebben ingezet tegen de oorlogservaren Duitse tegenstander. Maar tegen een prijs van 47 gesneuvelden en honderden gewonden. Na ruim 100 jaar in vrede was Nederland in oorlog.

Ik wil U allen aanwezigen van harte welkom heten op deze gedenkwaardige dag 70 jaar na de Duitse inval. In het bijzonder heet ik welkom twee veteranen uit 1940, majoor bd Jans en adjudant bd Meissenberg. Hij was dienstplichtig soldaat die op die vroege vrijdagmorgen ter hoogte van de Zinkfabriek schoten uitwisselde en daarbij gewond raakte. Welkom aan de vertegenwoordiger van de stad Maastricht, wethouder Winandts. Welkom ook aan diegenen die een bijdrage hebben gegeven aan het realiseren  van de aanstonds te onthullen plaquettes en uiteraard de overige genodigden en belangstellenden.

 

Die slachtoffers van die eerste oorlogsuren op de 10e mei zijn bijna vergeten, althans dat heb ik persoonlijk de afgelopen week ervaren bij de herdenkingen van 4 mei en viering van 5 mei.   Dat vond enige jaren geleden al, de heer Martin Herbergs uit Simpelveld. Het bevreemde hem dat onze bevrijders met naam en toenaam op het grote kerkhof in Margraten jaarlijks  met veel ceremonie worden geëerd, maar onze eigen jongens, de 47 gesneuvelden, die op een enkele na allen uit Zuid Limburg afkomstig waren, nauwelijks tot geen aandacht kregen.

Hij kwam enige jaren geleden met het initiatief bij de gemeente Maastricht om hier op deze oever aan de Maas een gedenkteken op te richten. Met steun van Overste  Witlox, hier ook aanwezig, werd vijf jaar geleden door de Gemeente Maastricht een plaquette aangebracht. Opeens was het er en is nooit met enig ceremonieel onthuld. En kennelijk was het anonieme getal 47 gesneuvelden genoeg, maar niet voor heer Herbergs. Gesneuvelden verdienen een gezicht, minstens een naam. Na veel correspondentie is het uiteindelijk  toch gerealiseerd, met dank aan respectievelijk oud -burgemeester Leers en de huidige heer Mans. 

Zuid Limburgers, waar enkele hier ook aanwezig zijn en de Stichting Regiment Limburgse Jagers hebben de heer Herbergs in deze ondersteund. Op voorspraak van de Limburgse jager van Bun hier aanwezig hebben we de Belgische steenhouwer Mesotten uit Smeermaas  benaderd die de stenen heeft geschonken. Voorwaar een prachtige gift. De namen van die 47 gesneuvelden zijn nu zichtbaar, tastbaar voor allen die hier tot in lengte van jaren dagelijks aan voorbij gaan. Kortom met hulp van velen hebben we nu eindelijk een plaats om onze eigen Zuid Limburgse Gesneuvelden van de meidagen 1940 te gedenken. Medelanders die hun leven gaven om ons te kunnen laten leven in een land met een constitutie die we zelf hadden en hebben gekozen en nog zullen kunnen kiezen.

 

Klik hier om het fotoverslag in ons fotoalbum te bekijken.