Regiment Limburgse Jagers

Militaire info:
Rnr: 670514199
Eindrang: Sld
Lichting: 86-4 (dienstplicht)
Hallo,

Ik ben Henk Zwuup, en ik woon in Andijk.
Ik ben geboren op 14-05-1967, en getrouwd met Bianca geboren op 16-02-1973
Ik heb 4 kinderen, waarvan 3 zoons en 1 dochter.
De oudste is mijn zoon Dean en is geboren op 15-11-1999
De tweede is mijn zoon Brian en is geboren op 25-10-2001
De derde is mijn dochter Phoebe en is geboren op 27-01-2005
De jongste is mijn zoon Kenji en is geboren op 27-04-2008

Mijn hobby’s zijn;
De computer (ik probeer zelf een website te maken voor een bedrijf, en wil deze kennis nog meer proberen uit te breiden met andere mogelijkheden)Uiteraard ook het bijstaan van het webteam van de Limburgse jagers site , Matra(automerk) en mijn auto zelf onderhouden. Tevens ben ik in het bezit van een camper uit 1975. Dit is een fabriekscamper van het merk Renault, type Saviem SG2, waar ik al het nodige onderhoud zelf aan doe. Tevens is mijn eigen huis verbouwen ook een hobby. Ik heb een huis casco laten bouwen in 1997, en ben dit huis zelf in het geheel naar eigen inzicht, samen met mijn vrouw aan het afbouwen. Volgend jaar hopen wij te beginnen met de bouw van een flinke schuur en garage bij ons huis, wat ook weer het nodige werk met zich meebrengt. Tevens ben ik afentoe aan het hardlopen.

Mijn werk is al vanaf September 1987 bij het zelfde bedrijf. Eerst was dit Draka-plasticks onder Philips. Hierna zijn wij overgenomen door een Belgisch moederbedrijf, en werden wij Solvay Draka, en recentelijk zijn wij overgenomen door een Duits moederbedrijf en zijn wij Renolit Nederland geworden, met ons merknaam Solmed. Bij ons bedrijf maken wij halffabrikaat producten voor medische toepassingen, zoals; bloedslangen, infuuszakken, slangen voor de hart long machine, infuusslangen en druppelkamers. Wij maken ons hoofdmateriaal, het “plastic” zelf in een mengkamer van pvc en weekmaker, waarna er via een proces plastic granulaat wordt gemaakt. Bij dit bedrijf heb ik mijn VAPRO B diploma behaald voor mechanisch operator.
Ik werk in de 5 ploegendienst.

Voor mijn diensttijd heb ik ook nog 2 jaar gewerkt bij een machine fabriek in Andijk, waar ik 4 dagen in de week werkte, en een dag in de week naar school ging. Dit was een S.O.M opleiding(Stichting Opleiding Metaal) waar ik de theoretische kennis opdeed voor het draaien, vrezen en boren, meten en materiaal kennis in een metaal bedrijf. Jammergenoeg ben ik voor deze opleiding niet geslaagd. Bij dit metaal bedrijf stond ik aan de draaibank, aan de freesbank, en aan de boormachine.

Tevens heb ik de LTS doorlopen op B-niveau. Dit was meer praktisch gericht en deed je meer met je handen.

Mijn diensttijd was van lichting 86-04.
Ik begon mijn diensttijd in de kromhout kazerne te Utrecht waar ik mijn algemene militaire opleiding kreeg. In Utrecht werden vrijwilligers gevraagd voor een militaire tijd in Duitsland. Aangezien ik dat wel zag zitten heb ik mij dus vrijwillig opgegeven voor Duitsland. Het langer tijd met je maten op de kazerne zijn trok mij wel. Ik wou niet in mijn diensttijd elke dag naar huis kunnen gaan. Hierna werd ik gekeurd en goed bevonden. Ik kreeg te horen dat ik een opleiding zou krijgen tot kleinkalieber wapenhersteller bij de Dumolin kazerne in Soesterberg. Hier heb ik 3 maanden een opleiding gekregen voor het gebruik en 2e echelons onderhoud van de wapens welke ik in een wapenkamer zou kunnen tegenkomen. Tijdens het verblijf in Soesterberg heb ik tijdens de lichamelijke oefeningen mogen hardlopen van de sergeant. Hierdoor was het voor mij mogelijk om te gaan oefenen, om het kazerne record op de 10KM hardlopen te verbeteren wat toen stond op ik dacht 45 minuten. Niet zo,n goede tijd dus. Aan het einde van mijn opleiding aldaar heb ik het record weten te verbeteren naar 36 minuten. Ik weet niet hoe lang het record daar heeft gestaan. Hierna ben ik in Seedorf terecht gekomen bij de A-Cie van de Limburgse Jagers. De Ganzen. Hier was ik meestal te vinden in de wapenkamer en werd ik intern begeleid door de toen al aanwezige wapenhersteller, sld. Meesen. Mijn diensttijd is niet geheel vlekkeloos verlopen, maar achteraf gezien heb ik er toch een mooie tijd gehad. Ik wilde niet voor niks naar Duitsland voor mijn diensttijd. Ik wilde het militaire leven aldaar echt meemaken. Ik ben niet bevorderd tot sld. 1 maar heb wel een tevredenheids betuiging gehad voor het beheer van de wapenkamer. Ik denk dat ik dat meer op prijs stel dan een streep op mijn schouder erbij. Waardering voor mijn werk vind ik belangrijk. Aangezien ik wapenhersteller was, heb ik jammergenoeg niet vaak mee mogen gaan met oefeningen. Dit vind ik eigenlijk wel een gemis in mijn diensttijd. Ik had erg graag meer oefeningen mee willen maken. Ik heb dit zelfs nog eens gevraagd aan mijn toentertijd kapitein Cloin. De kapitein vond dit toen niet nodig, omdat er op oefening toch bijna geen wapens kapot gingen, en anders wel weer op de kazerne gemaakt konden worden.

Op de zaterdag ochtend hadden we altijd de compagnies loop van 5 KM. Aangezien ik toendertijd vaak hardliep was het voor mij dus een makkie. Dit was opgemerkt door onze kapitein Cloin, waarna de kapitein tegen mij zij; “Zwuup, ik heb in mijn tijd hier nog nooit een wapenhersteller meegemaakt met conditie. Ik had toen ook mijn haar geblondeerd. Maar door een foute handeling van een goede vriendin die mijn haar had geblondeerd, leek het met een beetje fantasie op een tijgervel op mijn hoofd. Hierom heeft de kapitein mij toen de bijnaam Tijger gegeven. Die bijnaam hanteer ik dus nog steeds op het forum, als nagedachtenis en dank aan onze kapitein Cloin.

Sld. Meesen en ik hebben nog wel eens wapenrekken voor de wapenkamer in elkaar moeten timmeren, in de tijd dat de rest van de compagnie op oefening was. De in gebruik zijnde wapenrekken vielen bijna uit elkaar. Maar over het algemeen was ik bezig met het onderhoud van wapens, en het wegbrengen van de wapens voor het 3e echelons onderhoud bij de TD. Tevens was mijn taak het uitgeven van de wapens als de mannen weer op oefening moesten. En dan uiteraard ook het innemen van de wapens als de mannen terugkwamen van de oefening. Tevens was ik regelmatig bij het wapenonderhoud te vinden om te kijken hoe dit ging en desnoods de mannen tips hierover te geven. Jammergenoeg namen de mannen niet zoveel aan van een soldaat. Dus daar had een streep wel weer handig voor geweest misschien. Ik dacht in het PMT, daar hadden ze altijd van die lekkere zelfgemaakte appeltaart. Hier heb ik dus heel vaak van zitten eten, met een kopje koffie erbij. Bijna dagelijks, ik kon er niet genoeg van krijgen. S’avonds was ik vaak aan het film kijken in een van de militaire tehuizen. Ook was er eens een keer een Leopard tank half weggezakt in de grond, vlak bij de kazerne. Dit was een mooi gezicht. Er moest helemaal een team van berging specialisten uit Nederland vandaan komen om die tank te kunnen bergen. Er is toen een lang verhard pad aangelegd door de genie om een leopard berging kraan bij de tank te kunnen laten komen. Er was namelijk ook al een paar honderd meter van de tank een berging kraan de grond in gezakt. Het kan ook niet altijd goed gaan he!

Aan het einde van mijn diensttijd had ik eigenlijk willen bijtekenen als K.V.V er, maar ik kon dus een baan vinden bij de Draka-Plasticks. Hierdoor was mijn tijd in het leger dus ook ten einde. In diezelfde tijd heb ik mijn vrouw ook leren kennen.

Aangezien de Limburgse Jagers wel mijn interesse bleef houden, ging ik dus een aantal jaren geleden via het internet op zoek naar sporen van de Limburgse Jagers. Hier bleek dus een mooie site van te bestaan. Na het kijken naar de namen in de “ganzenlijst” zag ik een voor mij wel vaag bekend naam staan. Ik zag de naam van Albert-Jan staan, en heb hem een E-mail gestuurd met de opmerking dat Albert-Jan mij wel bekend voorkwam. Ik kreeg al snel een mailtje terug, en hij bleek dus de webmaster van de site “Limburgse Jagers” te zijn en ook bij de A-Cie stafpeleton te zijn geweest in de tijd dat ik er ook was. Albert-Jan was dus een dienstmaat van mij geweest. Aangezien ik bijna altijd in en bij de wapenkamer was, heb ik Albert-Jan al die tijd maar weinig gezien of gesproken. Na een periode van reageren en lezen op het forum, las ik dus in 2006 de oproep dat er hulp werd gezocht voor de website. Aangezien ik Albert-Jan al kon, en ik af en toe met Arie(ook van de site) aan het chatten was kon ik niet anders doen dan mijn hulp aanbieden vond ik. Tevens is dit een mooie kans om mijn computer kennis weer te verbreden, door anderen te gaan helpen. Dit lijkt mij een goed ding. Mijn hulp is aangenomen, en ik hoop dat we met het team de site minimaal zo goed, en mooi kunnen houden als het in de afgelopen jaren is gedaan door het “oude” team.

Een lang verhaal waarvan ik hoop dat het eind voorlopig nog niet in zicht is, en daar gaan we ook voor als team zijnde.