42 Bataljon Limburgse Jagers

Limburgse Jagers in Uruzgan

De battlegroup is over de helft, en traditioneel is dat op alle bases gevierd. Bijna altijd doen we dat door middel van het doorzagen van de midterm-balk. Gewoonlijk zijn de commandant en de jongste degenen die de balk doorzagen, maar op Kamp Holland is bij afwezigheid van de BC zijn taak overgenomen door de PBC.
Ondanks dat de normale patrouillegang natuurlijk gewoon doorgang vind, is inmiddels is de eerste base overgedragen. Het betreft hier base Mirwais waar de C-AirAssault-Compagnie de scepter voerde. De overdracht is dan al wel gedaan, voorlopig blijven we in het Chora district nog steeds actief. Ook zal pas op een latere datum de officiële overdracht plaats vinden. De voorbereidingen voor het overdragen van het gebied en het inleveren van materiaal zijn in volle gang. Hoe dat er precies gaat uitzien is bijna rond. De rotatie order is in de maak. De eerste buitenlandse collegae die het gaan overnemen lopen over Kamp Holland. Maar voordat we allemaal met onze gedachten in Kreta zijn, is het van belang om nog steeds scherp te blijven. En scherp zijn we allemaal natuurlijk.

 
De samenwerking tussen de bataljonsstaf en de drie verschillende compagnieën, en natuurlijk het verkenningspeloton, verloopt nog altijd prima. Uit eigen waarneming kan ik zeggen dat aan alle kanten de patrouilles goed verlopen. Wel is het zo dat het verschil tussen de verschillende gebieden gewoon groot te noemen is. En komen de verschillende sterke punten van de verschillende eenheden perfect tot hun recht. Zo is het gebied van de Mariniers bij uitstek geschikt voor de voetpatrouilles die ze vanuit Tabar uitvoeren. De Luchtmobielers kunnen uitstekend uit de voeten in hun gebied, waarbij ze zelfs een operatie hebben uitgevoerd met helicopters. En onze eigen Charlie Eagles laten hun veelzijdigheid zien. Zowel bereden, uitgestegen als te voet. Ook hebben ze gedurende langere tijd een observatiepost betrokken boven op een bergrug. De tegenstander was er duidelijk niet van gecharmeerd dat deze observatiepost betrokken was, en zelfs na een behoorlijke poging om ons te verdrijven is de post gebleven. De bevolking heeft duidelijk laten blijken onder de indruk te zijn van onze standvastigheid. Onze verkenners hebben de laatste tijd steeds meer opdrachten, waarbij soms de voorbereidingstijd zeer kort te noemen is. Dan komt hun flexibiliteit en professionaliteit boven drijven, en zien we hoe prima zij hier functioneren.

Inmiddels hebben we als battlegroup, maar ook zeker onze eigen Charlie Eagles, meer dan voldoende meegemaakt. Diverse IED strikes, maar gelukkig nog veel meer “finds”. Ook als het gaat over Troops In Contact (TIC) hebben de Eagles het meer dan genoeg voor de kiezen gehad. Samen met eenheid 0.5 zijn zij de laatste tijd behoorlijk aan de bak geweest. De lijst met aantallen gesneuvelden en gewonden is helaas veel en veel te lang, dus ik spreek echt de hoop uit dat we daar nu een halt aan toe kunnen roepen.  Met de gewonden gaat het overigens heel erg goed. Inmiddels zijn de meeste gewonden die in het Militair Hospitaal lagen al ontslagen, en zijn overgebracht naar het Militair Revalidatie Centrum in Doorn. En sommigen zijn zelfs inmiddels al weer thuis, om daar verder te revalideren en te genezen. De laatste gewonde als gevolg van een strike tijdens een voetpatrouille is gelukkig na een kleine operatie gewoon op de base kunnen blijven, en ook zijn herstel gaat erg voorspoedig.

Met Limburgse Jagers Groet,
Uw Regimentsadjudant, Adjudant Marijn Verbaant