Tsengé, Ondine?!
Geschreven door Dagblad PZC/Thijs | 
De afgelopen week begon goed. Vrijdag 21 mei vierden wij op het
kamp nog dat we tot op de helft van de uitzending zijn, met een ludiek
sportevenement en het symbolisch doorzagen van de tijdbalk.
De dag erna, nu precies een week geleden, zaten we opeens in een afschuwelijke
situatie en brak de zwaarste periode tot nu toe aan.
Ik werd naar de ‘ops’ geroepen. Ops is het zenuwcentrum voor operaties in het
veld; daar vandaan wordt iedereen aangestuurd. Er was iets verschrikkelijks gebeurd.
De Fransen hadden een geïmproviseerde bom gevonden. Een van onze
eenheden had die onschadelijk gemaakt. Bij het verlaten van de die locatie werd
een van de voertuigen in de CAT zelf geraakt door een geïmproviseerd explosief.
Ik kan niet beschrijven hoe de sfeer was toen duidelijk werd wat de gevolgen
van die aanslag waren. Even was de verslagenheid zo ontzettend groot, dat
er geen woorden voor zijn.
situatie en brak de zwaarste periode tot nu toe aan.
Ik werd naar de ‘ops’ geroepen. Ops is het zenuwcentrum voor operaties in het
veld; daar vandaan wordt iedereen aangestuurd. Er was iets verschrikkelijks gebeurd.
De Fransen hadden een geïmproviseerde bom gevonden. Een van onze
eenheden had die onschadelijk gemaakt. Bij het verlaten van de die locatie werd
een van de voertuigen in de CAT zelf geraakt door een geïmproviseerd explosief.
Ik kan niet beschrijven hoe de sfeer was toen duidelijk werd wat de gevolgen
van die aanslag waren. Even was de verslagenheid zo ontzettend groot, dat
er geen woorden voor zijn.
En toch kan daar op zo’n moment, hoe hard het ook klinkt, helaas niet te lang bij
stil worden gestaan. Je zit middenin die situatie, er zijn mensen in het veld die
hulp nodig hebben. Het is op zo’n moment heel bijzonder om te zien hoe professioneel
mijn collega’s reageren en handelen. Iedereen, zowel hier op het kamp
als op de locatie waar het gebeurde, deed er alles aan om de situatie onder controle
te krijgen en de mensen die hulp nodig hebben, bij te staan. Vooral de jongens
die ‘op locatie’ waren - daar waar het gebeurde dus - zijn boven zichzelf uitgestegen.
In de zwaarste omstandigheden die je maar kunt bedenken zetten ze een ongelooflijke prestatie neer. Ik ben er trots op deze mannen, die daar alles op alles zetten om mensenlevens te redden, mijn collega’s te mogen noemen. Zoals je inmiddels weet, zijn er ondanks alle inspanningen toch nog dodelijke slachtoffers gevallen. We zijn zwaar getroffen door het verlies van onze Afghaanse tolk, de Franse kapitein en onze eigen korporaal Luc Janzen. Het zal nog lang duren voordat de mensen hier dat verlies een plekje hebben kunnen geven. Maar we moeten, en zúllen doorgaan. Samen komen we
er wel doorheen. We zijn nu op de helft, en het werk is nog niet af.
stil worden gestaan. Je zit middenin die situatie, er zijn mensen in het veld die
hulp nodig hebben. Het is op zo’n moment heel bijzonder om te zien hoe professioneel
mijn collega’s reageren en handelen. Iedereen, zowel hier op het kamp
als op de locatie waar het gebeurde, deed er alles aan om de situatie onder controle
te krijgen en de mensen die hulp nodig hebben, bij te staan. Vooral de jongens
die ‘op locatie’ waren - daar waar het gebeurde dus - zijn boven zichzelf uitgestegen.
In de zwaarste omstandigheden die je maar kunt bedenken zetten ze een ongelooflijke prestatie neer. Ik ben er trots op deze mannen, die daar alles op alles zetten om mensenlevens te redden, mijn collega’s te mogen noemen. Zoals je inmiddels weet, zijn er ondanks alle inspanningen toch nog dodelijke slachtoffers gevallen. We zijn zwaar getroffen door het verlies van onze Afghaanse tolk, de Franse kapitein en onze eigen korporaal Luc Janzen. Het zal nog lang duren voordat de mensen hier dat verlies een plekje hebben kunnen geven. Maar we moeten, en zúllen doorgaan. Samen komen we
er wel doorheen. We zijn nu op de helft, en het werk is nog niet af.
Er is nog veel opbouwwerk te doen. Het leven is hier hard, net als de bevolking. Tijdens
de laatste shura (wekelijkse bijeenkomst van wijze mannen) kwam er een jongen
van een jaar of zestien naar ons toe die in zeer goed Engels een gesprek met ons
aanknoopte. Hij heette Moqim en gaf aan dat hij op de Amerikaanse basis in Kabul
had gewerkt en daar Engels had geleerd. Sinds ongeveer een jaar woonde hij
weer in zijn geboorteplaats Deh Rawod en nu werkte hij bij de pas opgerichte
bank. Ook vertelde hij dat, omdat zijn vader al een paar jaar geleden was overleden,
hij de ‘man des huizes’ was en daarmee verantwoordelijk was voor vier gezinnen.
Bizar toch? Een jongen van zestien die de kost voor vier families verdient.
Dat kunnen wij ons in het mooie en beschaafde Zeeland niet voorstellen.
Thijs