Nooit vergeten. Intro pagina.

"Nooit vergeten...".
(Opgedragen aan allen die hierin hun eigen verhaal herkennen.)
(Tekst: AJB. ) Je zit aan het front en je hoort daar uit de richting van de vijand, bedreigende geluiden, geweerschoten of het ratelen der rupsbanden. Je gaat, zoals geleerd in training, direct over tot een actieve aanval, door in de richting van deze geluiden schoten te lossen. Je kogels treffen wel of geen doel, maar je hoort ineens bekend klinkende kreten. Je beseft ineens dat je op je eigen mensen hebt geschoten.
Of

Je neemt de wacht over in een mitrailleursnest, de afgeloste kameraad meldt: "Geen bijzonderheden". Ook je commandant heeft "Geen bijzonderheden" gemeld. Zittende in dat mitrailleursnest, speur je de omgeving af. En dan hoor je ineens schoten, schoten van heel dichtbij, uit de richting van de vijand. Natuurlijk wacht je niet af, maar je draait de loop de richting van de schoten uit en begint te schieten. Geschrokken wordt er ineens achter je geroepen te stoppen, want er zitten eigen kameraden voor je in het veld, die op jacht zijn naar wild.
Of
Hoog in de lucht, zittende in de cockpit van een bommenwerper, op weg naar een bombardement missie.

Drie verschillende scenario's, echter met hetzelfde gevolg: geschoten op eigen mensen met betreurenswaardig afloop. Deze drie scenario's zijn zeker aan te vullen met een legio aan varianten en verhalen, echter hebben zijn allen iets met elkaar gemeen: - Het doel blijkt te bestaan uit eigen mensen. Misschien wel het eigen slapie. - Je eigen leven is nu bezwaard met dit gebeuren, iets wat jou nooit meer los zal laten. - Het leed bij de nabestaanden, zowel door het verlies als ook door het onbegrip veroorzaakt. Veelal werden dit soort zaken in de doofpot gestopt. Als één der redenen werd aangevoerd: "Als het uitkomt, dat hij door eigen vuur is omgekomen, dan is hij geen oorlogsslachtoffer en dus ontvangen de nabestaanden geen of een veel lager oorlogspensioen." Maar door de jaren heen blijft zo'n gebeurtenis je hele leven je achtervolgen en beïnvloeden, om dan juist op latere leeftijd en door bepaalde gebeurtenissen weer zo heftig op te leven, dat o.a. slapeloosheid, concentratieproblemen en relatieproblemen zo groot worden dat er professionele hulp moet worden gezocht. En hoewel nog niet gezegd, is er aan de kant bij de nabestaanden van de omgekomen kameraad natuurlijk ook een hoop verdriet, vragen, onbegrip en of woede te verwachten. Zou het dan niet goed zijn, om er niet langer over te zwijgen, maar om er over te praten. Praten met anderen, maar ook eventueel met de nabestaanden van de omgekomen kameraad als daar de mogelijkheid en de wil toe is? Als aanzet tot bovenstaand verhaal, heeft een noodlottig gebeuren op 4 januari 1947 in het toenmalige Nederlands-Indië gediend. Lees het, door de toen 20 jarige soldaat Men van de Wetering,hemzelf opgeschreven verhaal. En lees de bijdrage, opgetekend door journalist Jan van Zuilen, waarin wordt beschreven hoe de eerste ontmoeting tussen Men van de Wetering en de familie van de omgekomen soldaat Thee Buijs, in april 2003, 56 jaar na dato, is verlopen en hoe de reacties over en weer zijn geweest. Mocht U na aanleiding van het bovenstaande en de 2 bijdrages, vragen hebben, emotionele problemen hebben, of zelfs misschien één van de scenario's of een afgeleid scenario (her)kennen, dan laten wij U niet in de koude staan. Behalve met mij, de sitebeheerder, contact opnemen, hebben wij nog een aantal adressen voor U.